Dagen van binnenblijven

Hoewel ik hier normaal gesproken foto’s van avonturen buiten, reizen of fotoklussen deel, heb ik de afgelopen weken mijn camera er juist binnen bij gepakt. Omdat het natuurlijk niet anders kon, gezien de huidige toestand waarin we leven. En eigenlijk had ik er best plezier in om weer eens gewoon de dagelijkse dingen vast te leggen. Hoewel er misschien weinig bijzonders gebeurde, is dat juist ook het leven. Zeker nu. In deze blog deel ik wat beelden en hersenspinsels van deze quarantainetijd. Dagen van binnenblijven.

Dagelijkse bezigheden

Onderonsjes met mijn vriend Remco, grote bakken koffie drinken, analoge foto’s inplakken in fotoboeken, naar buiten staren met de zon op de snoet, lekker koken, sportlessen volgen en wandelen. Toch maar normale outfits aantrekken om niet steeds in een badjas rond te lopen. Wat foto’s maken, mijn planten verzorgen, muziek luisteren, films kijken en De Sims spelen. Die dagen zitten eigenlijk toch zo weer vol. Alles gaat misschien op een wat lager pitje, maar de verveling heeft nog niet toegeslagen. En er is ook tijd voor dingen die ik al een lange periode voor me uitschoof. Zo zocht ik eindelijk eens mijn kledingkast uit. En bakten we pannenkoeken – dat was al jaren niet gebeurd.

Verder mag ik mezelf gelukkig prijzen dat een groot deel van mijn werk als tekstschrijver doorloopt. Daar ben ik dankbaar voor. Met de fotografie zit dat natuurlijk anders de komende tijd, wat ik enorm jammer vind. Ik vind het heel verdrietig dat de lieve stellen waarvan ik de bruiloftfotograaf ben hun mooie dag voor nu uit moeten stellen. Ik mis het rondbanjeren met mijn camera en het vastleggen van dierbare momenten. Maar ik probeer op een positieve noot te blijven. Er is nog genoeg te doen vanuit huis en ik pak nu wat taken op die op een langetermijnplanning stonden.

Terug naar de basis

Deze periode voelt voor mij als teruggaan naar de basis – een gevoel dat ik sinds ik een aantal maanden geleden fulltime in mijn bedrijf ben gaan werken sowieso meer ervaar. Een reset, meer tot jezelf komen. Echt de tijd nemen voor dingen. En vaak ook heus een uurtje langer in bed blijven liggen ’s ochtends, als dat goed voelt. Dagen die door elkaar lopen, zonder dat het iets uitmaakt. Los van alle dingen die in deze tijd in duigen vallen, probeer ik hier dan maar een positieve boodschap in te vinden.

Verder merk ik dat ik nieuwe waardering heb gekregen voor mijn huisje. Want hoewel ik dol ben op buiten zijn, feest en avontuur, ben ik toch ook best een huismus. Ik was altijd al blij met de plek waar ik woon – het is klein maar fijn en met veel plezier ingericht. Maar waar ik dat de laatste tijd niet meer zo bewust ervoer en maar gewoon voor lief nam, ben ik het nu weer enorm op prijs gaan stellen. De planten die goed groeien, de grote ramen en het hoge plafond, de mooie spulletjes. Al ruim drie jaar veel woonplezier op dit stekkie in Utrecht – de tijd vliegt en staat nu tegelijkertijd juist stil.

Naast zo’n stukje tekst over mijn eigen kleine leventje, merk ik dat ik het moeilijk vind om echt iets relevants over het grote plaatje van de virusuitbraak en deze bizarre, onzekere situatie te schrijven. Ik heb het gevoel dat alle nuttige dingen al zijn gezegd. En misschien maakt dat ook niets uit – misschien zijn de woorden die hierboven staan gewoon genoeg.

Ik wens heel veel sterkte aan iedereen die op welke manier dan ook geraakt is door dit virus. En ik hoop dat we snel weer kunnen genieten van betere tijden. Take care.

Bekijk meer • fotografie tekstovercontact

Volg Anna Schouten – Tekst & beeld op • InstagramFacebookBloglovin’

Heb je de vorige blogposts al gezien?
Analoge avonturen | #3
Ik ga fulltime

Vergelijkbare berichten